Tuesday, April 26, 2011


वाट्लं होतं... मला सावरायला तुच येशिल.....




वाट्लं होतं
तुझं माझ्यावर प्रेम असेलं.......
मला हवा असलेला प्रत्येक अर्थ तुझ्या कॄतीत दिसत होता.....
तुझ्या शिवाय जीवन माझे व्यर्थ होते.....
मला एक खात्री होती
जेंव्हा मी एकटा असेल....
सोबत कुणीही नसेल....
तेंव्हा मला सावरायला तुच येशिल......
वाटंल होतं
जेंव्हा माझ्या जखमा भिजण्यासाठी आतुर होतील...
तुझ्या आश्रुंना नवी वाट मिळेल------
तेंव्हा मला सावरायला तुच येशिल......
पण एक दिवस माझ्या काळजाचा ठोका चुकला......
जेंव्हा मला तुझा मी पणा दिसला......
तेंव्हा वेडापीसा झालो होतो मी...
तुझ्या आठवणीत
किनारा दिसत असूनही
पाण्यात गटांगळ्या खात होतो मी.........
तुझ्या आठवणीत
चितेशिवाय सरणावर चढलो होतो मी......
तेंव्हा वाटले की
मला सावरायला तुच येशिल......
पण तु आलि नाहिस.......
पण तु आलि नाहिस.......
आणि तु सावरलं नाहिस...



मोहन बाराथे =====> ८-१२-२०१०

No comments:

Post a Comment