एक कुतूहल ती येण्याच .........
आज ती एक महिन्या नंतर येणार होती
खूप खुश होतो कारण एक महिना ती न्हवती
तिच्याशी बोलायला मन खूप आतुर झाले होते
कारण एक कुतूहल ती येण्याच ............
आणि आज तो दिवस आला
ती आज मला ओन्लायीन भेटणार
मग आम्ही खूप खूप गप्पा मारणार
कारण एक कुतूहल ती येण्याच ............
मनात तर इतके प्रश्न होते कि विचारायला नको
कधी आलीस ?
काय काय केलेस महिनाभर ?
मला एक तरी फोन/मेसेज का नाही केलास ?
माझी आठवण आली का?
माझी आठवण आली का?
असे खूप काही प्रश्न
कारण एक कुतूहल ती येण्याच ............
पण ..................
आज ती आली आणि .........
हाय बाय इतकेच ?????
हाय बाय इतकेच ?????
कसा आहेस हा देखील प्रश्न नाही !!!
चल जाते बाय नंतर बोलू खूप काम आहे
असे बोलून निघूनही गेली
एखादा भरलेला फिश टयांक
चल जाते बाय नंतर बोलू खूप काम आहे
असे बोलून निघूनही गेली
एखादा भरलेला फिश टयांक
कोणी दगड मारून मारून फोडावा
तसा खळळळळळ करून तुटलो
तसा खळळळळळ करून तुटलो
त्या पाण्यासोबत मनातील सर्व प्रश्न वाहून गेले
राहिलो पुन्हा एकटाच
राहिलो पुन्हा एकटाच
कारण एक कुतूहल ती येण्याच ............
नसतच तुटल मन माझ
जर का मी इतकी ती येण्याची आस लावलीच नसती
जर का मी इतकी ती येण्याची आस लावलीच नसती
वेडाच होतो मी माहीतच न्हवत
ओन्लायीन मैत्री फक्त टाइम पास
एक विरंगुळा असतो
एक विरंगुळा असतो
इथे ना कोणाची मने जुळतात
वेडा होतो ........वेडा आहे .........आणि शेवटी वेडाच राहिलो .................
वेडा होतो ........वेडा आहे .........आणि शेवटी वेडाच राहिलो .................
कधीच आयुष्याच, प्रेमाच, आणि मैत्रीच गणितच सुटलच नाही
वेडा होतो ........वेडा आहे .........आणि शेवटी वेडाच राहिलो .................
वेडा होतो ........वेडा आहे .........आणि शेवटी वेडाच राहिलो .................
मोहन : २०-०५-२०१३
No comments:
Post a Comment